BLOG 1. 1 + 1 = VERBINDENDE COMMUNICATIE

Finn is 4 jaar. Een kop met vlasblond haar en op het puntje van zijn sproetenneus een felblauwe bril. Hij is al heel groot, want sinds begin dit jaar gaat hij naar school. Eerst was het wel wennen aan de juf en de klasgenootjes. Alleen, hij heeft nog niet echt vriendjes. De juf zegt tegen hem dat hij vrolijk mag zijn of dat hij zachter mag praten. Hij snapt niet zo goed wat zij bedoelt. De meeste dagen brengt zijn moeder hem naar school en zij haalt hem op. Met de telefoon in de hand en haar blik daarop gericht, schreeuwt ze dat hij op moet schieten. Zij pakt hem bij de hand en trekt hem mee. Eerst vertelde Finn wat hij op school meemaakte. Zij gaf dan geen antwoord en bleef op haar telefoon kijken. Wel zei ze dat hij op moest schieten en niet zo moest treuzelen. Zij heeft geen tijd op zijn tekening te bekijken. Hij praat niet zoveel meer. Woensdag is een fijne dag. Als Finn uit school komt staan daar opa en oma. Van oma krijgt hij een dikke kus en opa geeft hem een dikke knuffel. Tussen opa en oma in lopen zij naar huis. Oma wil alles weten van school en wat hij gedaan heeft. Opa is heel blij met de mooie tekening en zegt dat hij trots op hem is. Finn glundert. Hij is blij en voelt zich fijn bij zijn opa en oma. Als hij te hard praat en boos kijkt, wijst oma hem daarop. Zij doet hem dan voor hoe het beter is. Zacht praten, iemand aankijken, luisteren en aardig zijn zal hem helpen om vriendjes te krijgen zegt oma.  Elke woensdag oefenen zij dat samen, dat is hun geheimpje. Max uit zijn groep heeft hem pas gevraagd bij hem te komen spelen. Finn is superblij en heeft een mooie tekening voor oma gemaakt.

 

Zondag was altijd een dag waar zij naar uitkeek. Nu ziet zij er als een berg tegenop. Met de jaren is haar wereldje steeds kleiner geworden. Vrienden zijn weggevallen. Nadat zij haar man verloor, was het niet gemakkelijk om met andere mensen in contact te komen. De eerste jaren voelde zij zich eenzaam. Toch is het haar gelukt om weer leuke dingen te gaan en mensen te ontmoeten. Elke week gaat zij naar de open eettafel. Met andere senioren geniet Annie (84 jaar) van een heerlijke maaltijd, een wijntje en een goed gesprek. De bezoekers hebben tijd voor elkaar en luisteren naar elkaars verhaal. Pas vertelde Annie tegen Cootje hoe moeilijk het was nadat Piet was overleden. Cootje begrijpt dat, zij is zelf al 20 jaar weduwe. Elke week drinken zij een kopje thee en luisteren zij naar elkaars beslommeringen. Met een groepje hebben zij afgesproken om wekelijks naar de spelletjesmiddag te gaan. Daar verheugt zij zich op. Maartje komt haar ophalen met de auto, want Annie is niet zo goed ter been. Sjaak en Frans zijn er ook, net als Cootje. Het is niet alleen een spelletje spelen, maar ook praten over wat ieder bezighoudt. Zij heeft haar moed bijeengeschraapt en het eindelijk verteld. Elke zondagmiddag komen haar zoon en zijn vrouw met hun zoon als een soort plichtsbesef op visite. Veel steun of hulp krijgt zij niet van hen, laat staan dat zij luisteren naar wat zij te vertellen heeft. Altijd kijken op dat vierkante schermpje van hun telefoon. Als zij al wat vertellen, dan is het wel over hun werk of school of hoe moeilijk het wel niet voor hen is. Pas vroeg Annie aan haar zoon of hij een nieuwe radio voor haar wilde kopen. Zij moest maar gaan googlen. Als zij naar een uur weer weg zijn, is Annie opgelucht en verdwijnt haar buikpijn. De spanning die deze bezoekjes haar geven valt van haar af. Op deze manier hoeft het niet voor haar.

 

Oprechtheid en aandacht zijn de ingrediënten om je verbonden te voelen iemand anders. Dat zorgt voor gevoelens van intimiteit en veiligheid. Je kunt met vertrouwen je kwetsbare kant laten zien en jezelf zijn  zoals je bent. Verbinding krijg je door goed in contact met jezelf te staan. Door te luisteren naar wat je nodig hebt of wat je graag wilt. Pas dan kun je met volle aandacht er zijn voor de ander. Door te spreken of te vertellen, te luisteren, begrip te tonen en te handelen vanuit je hart in plaats van je hoofd.