BLOG 1. RECHTEN EN PLICHTEN

Jan worstelt heel zijn leven met de relatie met zijn ouders en dat al 50 jaar. Als kind hadden zijn ouders weinig aandacht voor hem. Zijn vader was schipper op de binnenvaart en was doordeweeks weg. Zijn moeder had daar moeite mee, net als met het opvoeden van hun vier kinderen. Jan is het tweede kind, hij heeft een oudere broer en twee jongere zusjes. Zijn broer kreeg alles, de liefde en aandacht van zijn moeder. Er bleef nog maar weinig over voor hem en zijn zussen. Op voetballen? Natuurlijk, Jan doet wel de boodschappen en zorgt  voor de meisjes. Het meest vervelende was dat zijn broer hem vertelde wat hij mocht en wat hij niet mocht. Als hij op school iets had gedaan, kreeg hij straf van zijn broer. Zijn moeder was het daarmee eens. Altijd wist zij hem wel te vinden of te zeggen dat hij niet deugde. Jan heeft zich altijd onrechtvaardig behandeld gevoeld. In een weekend heeft hij zijn vader vertelt wat er gebeurde, maar deze geloofde hem niet. Zijn moeder vertelde haar man dat Jan altijd liegt. Daarom zweeg hij maar en onderging hij de situatie thuis en deed hij wat er van hem gevraagd werd. Op jonge leeftijd ging hij op eigen benen staan. Zijn eigen huishouden doen was geen probleem. Op het werk toont hij een groot verantwoordelijkheidsgevoel en doet hij wat extra’s als het nodig is. Zijn baas weet hem wel te vinden, alleen een hogere functie of extra salaris gaan aan hem voorbij. Hij ondergaat het maar en zegt er niets van. Eén keer heeft Jan een relatie gehad. Een leuke vrouw, helemaal anders dan zijn moeder. Dat dacht hij. Toen zij een halfjaar samenwoonden liet zij de kuren van zijn moeder zien. Hij was opgelucht dat zij na 2 jaar vertrok om haar geluk bij iemand anders te beproeven. Sindsdien is hij allen. Dat bevalt hem wel. Alleen dat zijn ouders een beroep op hem doen, vindt hij niet fijn. Uit plicht doet hij het hoognodige. Boodschappen afleveren, vader naar het ziekenhuis brengen, dokter bellen voor moeder. Diep in zijn hart wil hij dit helemaal niet. Het haalt nare herinneringen en gevoelens van boosheid, verdriet en frustraties naar boven. Hij heeft het zijn ouders nooit vergeven hoe zij hem hebben behandeld. Laat zijn oudere broer maar die verantwoordelijkheid dragen. Al het goeds heeft hij van hun ouders gekregen, dan kan hij nu de zorg voor hen op zich nemen.

In haar jeugd was Loes een wilde meid. Alles gedaan wat god heeft verboden. Al vroeg met verschillende jongens het bed in gedoken, gesnoven en gespijbeld van school. Het heeft niet aan haar opvoeding gelegen. Warme ouders, die haar omringden met zorg, liefde, vertrouwen, aandacht en warmte. Nooit hebben zij daarvoor wat aan haar teruggevraagd. Zij stonden onvoorwaardelijk voor haar klaar. Ondanks dat zij zich misdroeg, bleven haar ouders steunen en helpen. De relatie van haar ouders is voor haar een voorbeeld geweest. Zij gaven haar de ruimte en het vertrouwen om levenservaring op te doen en haar leven te leiden zoals zij dat wilde. Toen zij eenmaal een relatie had en kinderen kreeg, kon zij altijd een beroep doen op haar ouders en stonden zij klaar om bij te springen als dat nodig was. Nu zijn zij op leeftijd en hebben zij ondersteuning nodig. Zij proberen zoveel mogelijk alles zelf te doen, af en toe vragen zij om hulp. Met alle liefde gaat Loes naar hen toe om de helpende hand te bieden of gewoon voor de gezelligheid. Het voelt niet als een verplichting, het is gewoon fijn om wat terug te kunnen doen.

Als kind heb je recht op liefde, aandacht, warmte, vertrouwen en zorg van je ouders. De ouders hebben de plicht om dat te geven. Ongeschreven regels, verwachtingen of afspraken die de ouders dienen na te komen. Het kan echter gebeuren dat zij dit niet of niet voldoende konden.  Gevoelens van onrecht beheersen je, want je bent oneerlijk behandeld. Je hebt niet gekregen waar je  recht op had. Boosheid, woede, frustratie of verdriet. Een heel palet aan gevoelens komt naar boven die je een leven lang kunnen verteren. Totdat je op de stoel van de rechter gaat zitten en de rekening opmaakt van wat je allemaal had moeten krijgen. Deze rekening gaat over jouw geschiedenis en je automatische overlevingsreacties, die vragen om de rekening te verevenen met degenen die jou dit alles hebben aangedaan. Maar, wat leveren deze gevoelens je op? Dat wat is gebeurd kun je niet meer terugdraaien. Je hebt het te accepteren en moet ermee dealen. Dat doe je door zelf verantwoordelijkheid te nemen en de regie te nemen. Belangrijk is om inzicht te krijgen in en te ervaren wat je is overkomen. Daardoor kun je begrip tonen voor hoe je ouders het naar eer en geweten hebben gedaan. Te erkennen en te accepteren dat zij daarin fouten hebben gemaakt, die gevolgen hadden voor jou. De schuld blijft staan, alleen je rekent hem de ander niet aan. Jij kiest ervoor hoe je ermee omgaat en neemt verantwoordelijkheid voor je eigen leven.